Rozróżnia się następujące typy języków: Języki nominatywno-akuzatywne (krótko: nominatywne) wyrażają w taki sam sposób podmiot zdania nieprzechodniego i agensa, traktując oddzielnie patiensa. W językach posiadających morfologiczne wykładniki przypadków, podmiot i agens występują w mianowniku, natomiast przypadkiem patiensa jest biernik. Choć język polski należy do tej grupy, warto podkreślić istnienie w nim wielu odstępstw od tego modelu. I tak, przypadkiem patiensa bywa także dopełniacz, a niekiedy również narzędnik. Podmiot i agens mogą również występować w innych przypadkach niż mianownik. Języki ergatywno-absolutywne (ergatywne) dla wyrażenia agensa (podmiotu zdania przechodniego, a właściwie zdania agentywnego) używają specjalnego przypadka o nazwie ergativus. Rolę podmiotu zdania aktytywnego i patiensa określa natomiast absolutivus. Do grupy tej należą m.in. język baskijski, język buruszaski czy język awarski i niektóre inne języki kaukaskie. Wbrew twierdzeniom niektórych autorów, do języków ergatywno-absolutywnych nie należy język gruziński. Konstrukcja ergatywna występuje w tym języku tylko w przypadku niektórych czasowników i tylko w jednym z czasów. Przypadki podobnych konstrukcji można znaleźć również w języku polskim (np.