W okresie mameluckim oraz osmańskim w ruinach zamku była ulokowana mała wioska muzułmańska z nieliczną populacją chrześcijańską. W 1596, dla przykładu, osada liczyła 60 rodzin muzułmańskich i 7 chrześcijańskich. Została ona zniszczona w 1834 roku przez Ibrahima Paszę. Pozostałości zamku były badane przez British School of Archaeology w Jerozolimie w latach 1986-1989 (R.P. Harper oraz D. Pringle). thumb|250px|left|Dziedziniec. Strona południowo-wschodnia

Zamek Zewnętrzny pierścień murów zamkowych ma nieregularny kształt wielokąta o średnicy 100 (E-W) na 115 m (N-S). Główna brama wjazdowa znajdowała się na południu i była skierowana na wschód. Przez nią docierało się do wewnętrznego pierścienia murów o wymiarach 33 m (E-W) na 40 m (N-S). W centrum znajdował się budynek o trzech skrzydłach (N - W - S), którego dziedziniec zamykał mur (strona E) z bramą (1,7 m szerokości). Pozostałości kamiennych schodów znajdujących się po południowej stronie dziedzińca świadczą o istnieniu piętra. W późniejszym okresie dobudowano dwa pomieszczenia po wschodniej stronie dziedzińca tworząc czworoboczny zamknięty kompleks budynków. Wydaje się, iż część mieszkalna zamku znajdowała się na parterze. Tutaj także zachowały się pozostałości pras do tłoczenia oliwek oraz winogron. thumb|200px|right|Skrzydło północne