Ostatecznie etymologii teonimu boga nie udało się ustalić.
Historyczności bóstwa broni Stanisław Rosik. Według niego uznanie Hennila za nazwę kostura używanego podczas rytuału jest problematyczne, ponieważ Thietmar regularnie łączył pojęcie „bóstwa” z pojęciem „idola”. Dodatkowo, w Starym Testamencie, opisy wyznawców bogów pogańskich wprost łączono z czczeniem drewna lub kija, stąd Thietmar mógł wiedzieć, że nie bóstw nie przedstawiano tylko antropomorficznie. Wskazuje on także na fakt, że Thietmar pisze o czczeniu przez Słowian „bogów domowych”, o czym pisze także Helmold 150 lat później, co może także sugerować, że Hennil był bogiem lokalnym, którego imię mogło wywodzić się od imienia przodka, co może powodować trudności w zrozumieniu nazwy.
Bendil Ważnego odkrycia dokonał filolog Uniwersytetu Madryckiego Juan Antonio Álvarez-Pedrosa Núñez. Jak wskazuje, zapis Hennil bazuje na oryginalnym rękopisie, gdyż mógł on być przynajmniej częściowo napisany przez samego Thietmara, jednak ostatecznie ma do ośmiu różnych autorów. Fragmenty tekstu, które nie zostały zapisane przez Thietmara, zawierają wiele błędów, co może być spowodowane tym, że były zapisywane przy pomocy dyktującego, a księga VII, która wymienia Hennila, jest jedną z tych części.