Humbert nie zdecydował się na przeprowadzenie ataku od strony miasta Foxford, gdzie stacjonował brytyjski generał Robert Taylor. Wybrał trudniejszą, jednak bezpieczniejszą z militarnego punktu widzenia drogę przez góry. Wybór tego przejścia był możliwy również ze względu na niewielką ilość niesionej ciężkiej artylerii. Oddział dysponował jedynie dwoma lekkimi działami na dwukołowych wózkach (karyklach), z czego jeden był niesprawny wskutek przejazdu po bardzo zniszczonych drogach Irlandii. Około godziny 7 rano rebelianci znajdowali się około 3 mil od miasta. Dowództwo armii brytyjskiej było przekonane o szybkiej wygranej nad buntownikami. Brali bowiem pod uwagę wyższą liczbę swoich żołnierzy oraz ich lepszą dyspozycję niż zmęczonych wielogodzinnym marszem ludzi oddziałów francusko-rebelianckich. W początkowej fazie bitwa przebiegała pomyślnie dla strony brytyjskiej. Wyposażona w dużą ilość ciężkiego sprzętu artyleryjskiego, oraz wzorowo dowodzona trzykrotnie zmusiła oddział rebeliancki do odwrotu. W wyniku dużej przewagi ogniowej rebelianci stracili wielu ludzi, mimo to z bliżej nieokreślonych przyczyń wojska królewskie wpadły w panikę. Doszło do rozbicia oddziałów na każdej z pozycji oraz ucieczki wojska brytyjskiego w kierunku południowo-wschodnim do miasta Athlone.