Ikona zyskała sławę cudownej, szczególnie opiekującej się osobami uzależnionymi od alkoholu. Stała się obiektem pielgrzymek, a z dotychczasowego miejsca przechowywania została przeniesiona do głównej cerkwi monasteru. Moskiewski kupiec Stiepan Fiodorow ufundował nowy ikonostas, w którym została umieszczona. Znajdowała się w tym samym miejscu do 1919, kiedy Monaster Władyczny został zamknięty. Wówczas trafiła do soboru św. Mikołaja w Sierpuchowie. Jej los po zamknięciu również i tej cerkwi nie jest znany – wiele ikon z soboru zostało spalonych nad rzeką Narą, nie jest jednak potwierdzone, czy był wśród nich również oryginał ikony „Niewyczerpany Kielich”.
W 1993, po ponownym otwarciu męskiego Monasteru Wysockiego w Sierpuchowie, została w nim napisana ikona będąca dokładną kopią zaginionej. Dwa lata później ihumenia Aleksieja uzyskała błogosławieństwo metropolity krutickiego i kołomieńskiego Juwenaliusza na napisanie drugiej kopii, by ikona mogła ponownie być czczona w monasterze, z którym była dotąd związana. Gotowy wizerunek znalazł się w nim w 2000.