Pierwsze mieszaniny krioprotektantów zdolne witryfikować przy bardzo powolnym ochładzaniu, mające na uwadze przeżywalność tkanek, wynaleźli w późnych latach 90. kriobiolodzy Gregory M. Fahy i Brian Wowk w celu przechowywania organów do przeszczepów. Substancje te zostały zaadaptowane do użytku w krionice przez Fundację Alcor. Uważa się je za pozwalające witryfikować niektóre części ciała ludzkiego, szczególnie mózg. To pozwoliło witryfikować mózgi zwierząt, ogrzewać i sprawdzać uszkodzenia spowodowane formowaniem się lodu przy użyciu światła i mikroskopu elektronowego. Nie znaleziono uszkodzeń spowodowanych kryształkami lodu. Cryonics Institute używa też mieszanki witryfikującej wynalezionej przez swojego pracownika, kriobiologa dr. Jurija Piczugina, stosując ją głównie do mózgu.
Niedokrwienie Niedokrwienie jest typową składową procesu krionicznego. Po zgonie pacjenta, kiedy jego serce przestało bić (a co za tym idzie, dostarczać tlen i składniki odżywcze do komórek), specjalna grupa osób (tzw. standby team) może sztucznie przywrócić krążenie i oddychanie, stosując procedury podobne do używanych przy udzielaniu pierwszej pomocy (RKO). Celem jest utrzymanie przy życiu tkanek, podobnie jak to się robi w celu pobierania narządów do przeszczepów.