do tego chcę dodać piątą: jego meczet.” Podobno kalif sprowadził z Bizancjum aż 200 rzemieślników do udekorowania świątyni mozaikami. Wewnętrzne ściany Meczetu Umajjadów przedstawiają muzułmańską wizję raju. Najprawdopodobniej za wzór posłużyła im malownicza okolica Damaszku, zwana po arabsku Ghuta Dimaszk. Według tradycji prorok Mahomet był nią tak zachwycony, iż odmówił wejścia do niej, twierdząc, że woli zakosztować raju po śmierci. Wiele wspomnianych mozaik strawił pożar, do którego doszło w 1893. Niektóre udało się zrekonstruować.
Dziedziniec Duży prostokątny dziedziniec (arab. ‘sahn’) meczetu o wymiarach 120 × 40 m otaczają z trzech stron arkady, a z czwartej pomieszczenie do modlitw. Sala modlitewna składa się z trzech naw poprzedzielanych rzędami kolumn i arkad – te ostatnie to spolia, elementy pozyskane po rozebraniu katedry bizantyjskiej. Podłoże dziedzińca meczetu jest wyższe w stosunku do pierwotnego poziomu i było wielokrotnie naprawiane. Na dziedzińcu znajdują się trzy obiekty: na środku studnia do ablucji rytualnej, po zachodniej stronie oktagonalna Kopuła Skarbu, w której za kalifów umajjadzkich przechowywano skarb państwa (arab. bajt al-mal), po wschodniej zaś – tzw. Kopuła Godzin, zwana również Kopułą Zajn al-Abidina (czwartego imama szyickiego);