Po zakończeniu wojny, w roku 1947 w różnych miastach Polski wystawiał – wraz z Lidią Wysocką – Po co daleko szukać George’a Bernarda Shawa i Freuda teoria snów Antoniego Cwojdzińskiego. W latach 1948–1950 zorganizował Teatr Polski w Szczecinie i kierował tym teatrem; był też inicjatorem budowy sceny Teatru Współczesnego w Muzeum Morskim na Wałach Chrobrego.
W kolejnych latach m.in. organizował Operetkę Gliwicką (1952), był reżyserem Operetki Warszawskiej (1954–1957), kierował Teatrem Dramatycznym w Białymstoku (1959–1961), był reżyserem w Teatrze Rozmaitości w Krakowie (1962/1963) i warszawskim Teatrze Klasycznym (1963–1970); zagrał wiele ról filmowych i telewizyjnych.
Po wojnie występował m.in. w sztukach: Bancroftowie Jerzego Broszkiewicza jako James Bancroft, Wiele hałasu o nic Williama Szekspira jako Benedykt i Don Pedro, Poskromienie złośnicy Williama Szekspira jako Lucencio, Henryk VI na łowach Wojciecha Bogusławskiego w roli tytułowej. Był trzykrotnie żonaty z aktorkami: od 13 września 1929 do 1939 z Marią Malicką, od 1943 do 1958 z Lidią Wysocką, od 1958 z Krystyną z Wróblewskich (zm. 1998). Z trzech związków miał córkę Małgorzatę (ur. 1939) oraz dwóch synów: Piotra (1943–2009) i Macieja (ur. 1959).
Zmarł 4 czerwca 1984 w Krakowie.