W historii myśli ekonomicznej uznany jest podział na „starą" ekonomię dobrobytu opartą na utylitarystycznej podstawie (m.in. Jeremy Bentham, John S. Mill, Francis Edgeworth, Arthur Pigou) i „nową" ekonomię dobrobytu, która przyjęła zasady analizy Pareta.
Dalszym rozwinięciem modelu Pareta jest efektywność Kaldora-Hicksa. Uwzględnia ona dodatkowo możliwość kompensacji strat ponoszonych przez podmioty w nowej równowadze z zysków innych uczestników rynku. Przykładowo, polityka wolnego handlu może zapewniać ogółowi społeczeństwa rozproszoną korzyść w postaci obniżonych w nieznacznym stopniu cen towarów, jednocześnie znacząco krzywdząc małą grupę społeczną dotychczasowych lokalnych producentów, która przestaje być konkurencyjna. Wolny handel może być w ogólnym bilansie korzystny, jednak pełna efektywność w sensie Kaldora-Hicksa wymaga, aby część tego zysku została wykorzystana jako kompensacja strat poszkodowanej grupy. O ile do lat 90.