W tym samym czasie prowadził praktyki terenowe w Karpatach fliszowych dla studentów uniwersytetów Jagiellońskiego i Warszawskiego oraz Akademii Górniczej w Krakowie. W latach 1920–1931 wykładał też mineralogię i geologię w średniej Państwowej Szkole Wiertniczej w Borysławiu. Od 1921 należał do pierwszych członków Polskiego Towarzystwa Geologicznego, a od 1925 uczestniczył w organizacji zjazdów Asocjacji Karpackiej.
W 1928, będąc nadal pracownikiem Karpackiej Stacji Geologicznej, został zaangażowany do Państwowego Instytutu Geologicznego w Warszawie. Do Instytutu przeniósł się na stałe w 1931. Od 1933 rozpoczął pod kierunkiem Jana Samsonowicza redakcję publikacji Instytutu.
Po wybuchu wojny został ewakuowany z pracownikami Instytutu do Lwowa. W listopadzie 1939 powrócił do Warszawy. W grudniu tego roku wrócił do Instytutu kierowanego przez Niemców. W latach okupacji przygotowywał arkusz Sanok mapy geologicznej 1: 100 000. Zestawiał też kartotekę makrofauny z północnych Karpat fliszowych. W sierpniu 1944 przejście frontu radzieckiego zastało go w terenie pod Brzozowem. W listopadzie 1944 został przyjęty do Instytutu Naftowego w Krośnie, którym kierował Julian Obtułowicz. Pracował tam do października 1945 kontynuując prace nad arkuszem Sanok.