thumb|Zdjęcie z 1958 roku, ukazujące przygotowywanie jedzenia w komunalnej stołówce Komuny ludowe (chiń. 人民公社, pinyin rénmín gōngshè) – podstawowe jednostki organizacyjne życia społeczno-gospodarczego na wsi wprowadzone w Chinach wraz z początkiem wielkiego skoku w 1958 roku. Zostały zlikwidowane na początku lat 80.
Tworzenie komun ludowych rozpoczęto w 1957 w ramach realizowania polityki trzech czerwonych sztandarów Mao Zedonga. W przeciągu trzech miesięcy przymusowo włączono w ich obręb 99% gospodarstw rolnych w Chinach i 740 tysięcy spółdzielni produkcyjnych. Ostatecznie na obszarze całego kraju powstało 26 tysięcy takich komun.
Według założeń Mao komuny miały przynieść szybki wzrost produkcji. Komuny na podległych sobie terenach przejęły całkowitą władzę administracyjną i wojskową. Podlegały im nie tylko sprawy gospodarki rolnej, ale także przemysłu, handlu, finansów, kultury, oświaty i opieki zdrowotnej. Członkom komun zabroniono posiadania prywatnego inwentarza i uprawiania przydomowych ogródków. Zabroniono nawet samodzielnego przygotowywania posiłków, a o wyżywienie wszystkich dbała wspólna, bezpłatna stołówka.