Historyczne flety poprzeczne Konstrukcja fletu poprzecznego przez stulecia ulegała wielu przemianom. Różnią się one konstrukcją i materiałem:
flety renesansowe – o wierceniu cylindrycznym, bez klap, używane do końca XVII w.; flety barokowe – o wierceniu konicznym, z jedną klapą (dla dźwięku dis1/es1) lub dwiema klapami (oddzielnie dla dźwięków dis1 i es1 - konstruowane przez Johanna Joachima Quantza), używane do drugiej połowy XVIII w; flety klasyczne i romantyczne o rosnącej ilości klap (do 8) dla poszczególnych dźwięków chromatycznych.
Rewolucjonistą w tej kwestii był Theobald Böhm (1794-1881), który w latach 1831-1847 opracował podobną do współczesnej mechanikę i konstrukcję fletu. Jako pierwszy zastosował klapy umieszczone nad wszystkimi otworami, które powiększył tak dalece, że palce flecisty bez ich użycia już nie mogły ich przykryć (dawniej klapy były zamknięte, a flecista otwierał je, by zagrać dany dźwięk). Ponownie nadał kształt cylindryczny korpusowi fletu (przy czym główka fletu uzyskała wiercenie paraboliczne), a w 1847 skonstruował pierwszy flet ze srebra, choć później budował również flety drewniane.
Do XX wieku produkowano niemal wyłącznie flety drewniane.