thumb|Getto grodzieńskie w listopadzie 1941 thumb|Tablica pamiątkowa przy wejściu na teren dawnego getta Getto w Grodnie (; Grodner geto) – getto żydowskie istniejące w Grodnie w latach 1941–1943.
Historia Przed wybuchem II wojny światowej Żydzi stanowili 37% mieszkańców Grodna i byli drugą najliczniejszą, po Polakach (Polacy stanowili 60%), grupą narodowościową na terenie miasta. W latach 1939–1941 miasto znajdowało się pod okupacją sowiecką, jednak w czerwcu 1941 po silnym bombardowaniu dzielnicy żydowskiej zostało zajęte przez wojska niemieckie. W tym samym miesiącu utworzono Judenrat, na czele którego stanął nauczyciel szkoły średniej „Tarbutu” Dawid BrawerZdjęcie nauczycieli „Tarbutu” z lat 30. Dawid Brawer piąty od prawej w środkowym rzędzie.. Żydom nakazano noszenie opasek z niebieską gwiazdą Dawida, później żółtych łat.
15 października 1941 wydano zarządzenie o obowiązku pracy dla mężczyzn (od 14 do 60 lat) i kobiet (od 14 do 55). W listopadzie 1941 ogłoszono powstanie dwóch odrębnych gett na terenie miasta oddalonych od siebie o ok. 2 km. Getto nr 1 przeznaczone dla osób przydatnych gospodarce III Rzeszy założono w centralnej części miasta wokół synagogi – na jego terenie umieszczono ok. 15 tys. Żydów.