Bronowice – dzielnica Lublina we wschodniej części miasta.

Historia Bronowice (w 1342 „Brunouicze ar.”, 1409 „Brunowicze”, 1457 „Bronowicze”) były wsią położoną na południe od Lublina. W wiekach średnich należały do powiatu i parafii Lublin. W 1342 Kazimierz III Wielki sprzedał Bronowice wójtowi lubelskiemu. W 1409 dziedzicami wsi byli Ocalicza z Bronowic, bracia Pecz i Marcin z Bronowic. W 1457 dziedziczką była Anna Goczałkówna z Bronowic. Cztery lata później podkomorzy lubelski ustanowił granice między Bronowicami a wsią Tatary: od niwy za szpitalem lubelskim do Czechówki. W 1465 dziedzicami byli Stanisław (Morsztyn) i jego żona Katarzyna. W latach 1470–1480 do 1529 wieś oddawała plebanowi lubelskiemu dziesięcinę wartości 4 grzywien z folwarku i łanów kmiecychDługosz, Liber Relaxationum t. II, s. 538, Liber Relaxationum, s. 429. W 1504 rajcy lubelscy kupili Bronowice od synów śp. Stanisława Morsztyna, wójta lubelskiego. W 1530 granicami Bronowic z Tatarami były: od Bystrzycy i brzegu stawu, koło łanu zwanego Lyczkowskie, do drogi z Dziesiątej i Bronowic do Lublina, do granic z Dziesiątą.

W XIX wieku powstał na terenie dzielnicy Park Bronowicki, a w XX wieku naprzeciw niego wybudowano Kościół pw. św. Michała Archanioła.

W latach 30.