Borys III początkowo nie miał większego wpływu na sytuację w kraju. Jego pozycję wzmacniał fakt, że nie był uważany za sprawcę klęski wojennej kraju. Z drugiej strony był człowiekiem młodym i bez politycznego zaplecza, a w Bułgarii silne były nastroje republikańskie. W pierwszych latach dwudziestolecia międzywojennego na scenie politycznej kraju dominował Bułgarski Ludowy Związek Chłopski, na czele którego stał Aleksandyr Stambolijski. Wzrastały również wpływy lewicy, zwłaszcza Bułgarskiej Partii Komunistycznej. De facto odsunięty od władzy car w tym czasie systematycznie zdobywał jednak szacunek społeczeństwa, m.in. poprzez podróże po kraju i udział w nabożeństwach prawosławnych.

W 1923 Borys III poparł plan zamachu stanu przeciwko rządowi Stambolijskiego, zorganizowany przez niechętnych lewicy i reformom społecznym polityków Bloku Konstytucyjnego, Partii Narodowo-Liberalnej, Partii Ludowo-Postępowej, WMRO oraz prawicowych wojskowych należących do Związku Wojskowego, którzy następnie pokierowali przewrotem.