Dowmont Franciszek Ignacy Giedroyć (ur. 23 listopada 1864 w Jezioros, zm. 6 października 1944 w Milanówku) – polski lekarz dermatolog, historyk medycyny. Profesor Uniwersytetu Warszawskiego.

Życiorys Urodził się w rodzinie wywodzącej się z książęcego rodu litewskiego jako syn Feliksa i Pauliny z Dąbrowskich. W 1880 roku ukończył gimnazjum w Wilnie. W latach 1880–1886 studiował medycynę na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim. Po uzyskaniu dyplomu lekarskiego został asystentem w warszawskim Szpitalu Świętego Łazarza. Specjalizował się wówczas w dermatologii i chorobach wenerycznych, otworzył również prywatną praktykę. W 1888 opublikował pierwszy samodzielny artykuł na łamach czasopisma "Medycyna". W latach 90. począł wydawać również pierwsze prace z zakresu historii medycyny i farmacji; w 1897 opublikował dobrze przyjętą monografię Rys historyczny Szpitala Św. Łazarza w Warszawie.

W 1908 roku Giedroyć publikuje Zapiski do dziejów szpitalnictwa w dawnej Polsce, a w 1911 roku Źródła biograficzno-bibliograficzne do dziejów medycyny w dawnej Polsce;