grafit.
Pierwsze teoretyczne wyjaśnienie podał Albert Einstein w latach 1905–1907, opierając się na teorii kwantowej Maxa Plancka. W 1912 roku Peter Debye rozwinął tę koncepcję, uwzględniając trzy stopnie swobody drgań atomów w ciele stałym. Dowolne ciało stałe przedstawia środowisko drgających atomów, wypełnione mnóstwem fal stojących o różnej długości, czyli o różnej częstotliwości. Amplituda tych drgań jest wprawdzie bardzo niewielka, ale zakres częstotliwości bardzo obszerny. Obejmuje on głównie dwa pasy: częstotliwości niskie (dźwiękowe i ultradźwiękowe) i częstotliwości wysokie (sięgające do podczerwieni). W roku 1946 teoria Debye’a została skorygowana przez francuskiego fizyka Léona Brillouina, a wkrótce również przez szereg innych fizyków, którzy zaczęli uwzględniać w widmie drgań tzw. efekty anharmoniczne. Dzięki tym efektom widmo drgań rozszerza się bardzo wybitnie, głównie w kierunku fal długich, zatem częstotliwości radiowychStefan Manczarski, W świetle biofizyki, radiofizyki i cybernetyki..
Przypisy (tłumaczenie na j. ang.).
Linki zewnętrzne Law of Dulong and Petit
Struktura pasmowa ciał stałych Właściwości termiczne ciał stałych
Kategoria:Prawa i równania chemiczne Kategoria:Prawa i równania termodynamiki Kategoria:Mechanika statystyczna