Nad głową orła biegł napis: „Polska Demokratyczna” a na dole „Wolność, Równość, Braterstwo”. Drugi manifest programowy TDP ogłoszono 4 grudnia 1836 w Poitiers, już po wystąpieniu z TDP Tadeusza Krępowieckiego i Stanisława Worcella. Ta deklaracja zwana jest „Wielkim Manifestem” lub „Manifestem Poitierskim”. W stosunku do „Małego manifestu” była ona bardziej zachowawcza: nie akcentowano w niej już programu antyszlacheckiego. Od 1840 działacze TDP przygotowywali powstanie, które miało objąć wszystkie trzy zabory, z udziałem ludu. W 1845 roku po aresztowaniu Walentego Stefańskiego, z TDP połączył się Związek Plebejuszy. Po klęsce Powstania 1846 i upadku Wiosny Ludów w 1849 Centralizacja przeniosła się do Londynu, a jej pracami kierował Wojciech Darasz. Nastąpiła wówczas radykalizacja programu agrarnego TDP. Nawiązano kontakty z Aleksandrem Hercenem i z Centralnym Komitetem Demokracji Europejskiej. W 1862 r., nie działające właściwie już od 1857 r. (po rozłamie dokonanym przez Ludwika Mierosławskiego) TDP formalnie się rozwiązało. Organy prasowe: „Demokrata Polski”, „Przegląd Dziejów Polskich” i satyryczna „Pszonka”.