Boks zawodowy Wkrótce po swoim olimpijskim sukcesie odszedł z armii, aby rozpocząć profesjonalną karierę bokserską. Pierwszą zawodową walkę stoczył w lutym 1989 roku, wygrywając przez techniczny nokaut z Jessem McGhee (ówczesny bilans 5-2-0). Dwa lata później, wygrawszy 16 kolejnych walk (11 przed czasem), otrzymał szansę walki o mistrzostwo świata. 11 stycznia 1991 roku w Atlantic City pokonał Francesco Damianiego (27-0-0), zdobywając pas organizacji WBO. Mercer wyraźnie przegrywał walkę na punkty aż do 9. rundy, gdy znokautował Włocha pojedynczym lewym podbródkowym, łamiąc mu nos.
10 miesięcy później po raz drugi w karierze zmierzył się z Tommym Morrisonem (28-0-0) – tym razem w obronie pasa WBO. Morrison, który zdobył w międzyczasie popularność dzięki roli Tommy’ego Gunna w filmie Rocky V, przeprowadził zdecydowany atak w trzech pierwszych rundach, próbując bez powodzenia znokautować znanego z dużej odporności na ciosy Mercera. W końcu w 4. rundzie całkowicie opadł z sił i utracił inicjatywę. Niecałe 20 sekund po rozpoczęciu 5. rundy Mercer zdołał osaczyć go w narożniku ringu, po czym wyprowadził serię szesnastu celnych ciosów sierpowych i prostych. Ostatnich sześć zadał już w momencie, gdy zamroczony i bezbronny rywal leżał na linach.