Od 1237 (czyli od powstania zakonu) do 1305 na czele krzyżowców z czerwoną gwiazdą stał mistrz. Od 1305 mistrz zakonu był tytułowany jako supremus magister (najwyższy mistrz). W 1378 w stosunku do najwyższego zwierzchnika zgromadzenia użyto tytułu mistrz-generał, a w 1535 w oficjalnej korespondencji pojawił się tytuł wielkiego mistrza i od tamtej pory do czasów współczesnych ten właśnie tytuł jest używany w formie „generał i wielki mistrz Rycerskiego Zakonu Krzyżowców z Czerwoną Gwiazdą”.
Lista najwyższych przełożonych (mistrzów i wielkich mistrzów) zakonu: (1237-1248) Albert; (1248-1260) Konrád, zwany Švábem; (1260-1276) Merbot z Ratiboru; (1276-1282) Otto, zwany Sasem; (1282-1296?) Ekard; (1296-1313) Fridrich I; (1313-1324) Rudiger; (1324-1351) Oldřich; (1351-1352?) Jindřich; (1352-1363) Lev; (1363-1380) Fridrich II; (1380-1407?) Zdeněk; (1407?-1419) Jan ze Zdenic, wydalony; (1419-1426) Mikuláš I.