Za nienaganną służbę 27 kwietnia 1893 został odznaczony Krzyżem Zasługi Wojskowej.
1 listopada 1893 awansował na majora i mianowany szefem sztabu 24 Dywizji Piechoty w Przemyślu. 1 maja 1896 został mianowany podpułkownikiem. Później tego roku przeniesiono go do Węgierskiego Pułku Piechoty Nr 67 w Preszowie. 14 grudnia 1897, po dwudziestu latach służby oficerskiej, uznano jego szlacheckie pochodzenie, a jego herb został włączony w poczet szlachty austriackiej. Od tego momentu pisał się „Valerian Ritter von Mikulicz-Radecki” (dla uniknięcia zbieżności z marszałkiem Josephem Radetzkim).
1 maja 1899 awansował na pułkownika, a 25 sierpnia 1901 objął dowództwo 67. IR. 5 czerwca 1905 został mianowany na stopień generała majora ze starszeństwem z 1 maja 1905 i wyznaczony na stanowisko komendanta 57 Brygady Piechoty w Terezinie.
W 1907 podupadł na zdrowiu, przez co władze wojskowe przeniosły go do Wiednia i uwolniły od służby na czas rekonwalescencji. Jednakże, 24 lutego 1910, po serii badań lekarskich został posłany na emeryturę, jako inwalida. Za chwalebną służbę został odznaczony Krzyżem Rycerskim Orderu Leopolda oraz mianowany tytularnym marszałkiem polnym porucznikiem. Zmarł 24 grudnia 1910 w Wiedniu.