guldenów węgierskich, lecz po roku wróciły one z powrotem do Jana Bernarda i Franciszka.
Wkrótce potem dokonał podziału dóbr sycowskich między siebie i młodszego brata. Zatrzymał przy sobie północno-zachodnią część państwa (z Sycowem i Międzyborzem) oddając Franciszkowi część południowo-wschodnią (z Bralinem). W 1560 po śmierci Franciszka został jedynowładcą.
Samodzielne panowanie Podobnie jak ojcu, nie udało mu się uniknąć wieloletnich sporów z wierzycielami i popadania w długi. Względną stabilizację przyniosła sprzedaż Międzyborza razem z okolicami swojemu szwagrowi – Rafałowi Leszczyńskiemu w 1565.
W 1568 po nominacji cesarskiej na stanowisko starosty opolsko-raciborskiego przeniósł się do Opola. Jego karierę polityczną przerwała nagła śmierć, 7 maja 1569 w Lublinie, gdzie uczestniczył w poselstwie do króla polskiego Zygmunta II AugustaIbidem, s. 46..
Został pochowany w kościele parafialnym w Sycowie, gdzie do dziś zachowało się jego epitafium.
Przypisy
Bibliografia T. Kulak, W. Mrozowicz, Syców i okolice od czasów najdawniejszych po współczesność, wyd. Oficyna wydawnicza Atut, Wrocław-Syców 2000. J. Franzkowski, Geschichte der freien Standesherrschaft, der Stadt und des landrätlichen Kreises Gross Wartenberg, Gross Wartenberg 1912.
Kategoria:Urodzeni w XVI wieku Kategoria:Zmarli w 1569 Kategoria:Wolni panowie stanowi Sycowa