Dodatkowo zachęcił do pisania prostych opowiadań zamiast powieści, proponując wykorzystanie sceny szofera na szosie i zbudowania historii na tej postaci. Za namową mentora Hłasko postanowił więc wyodrębnić i przeredagować fragment, który ostatecznie nazwał Bazą Sokołowską. W tym czasie wydzielił także inną historię, którą zatytułował Sonata marymoncka, jednak wydano ją dopiero w 1981 roku, już po śmierci autora.
Dokładna data zakończenia prac nie jest znana. W tomie Pierwszy krok w chmurach utwór datowany jest na 1951 rok, jednak z listów pisarza do matki wynika, że w rzeczywistości pracę nad nim Hłasko zakończył 14 maja 1954 roku. W grudniu 1953 roku Hłasko podpisał umowę z wydawnictwem Iskry na wydanie opowiadania w Almanachu Literackim. Po kilku dniach dostał połowę honorarium wynoszącą 1380 zł, co stanowiło pierwsze pieniądze zarobione za wykorzystanie utworu. Opowiadanie zostało opublikowane w maju w Almanachu Literackim, a także w „Sztandarze Młodych” w odcinkach 84–96 i 98 w 1954 roku. Zostało również włączone do debiutanckiego tomu Pierwszy krok w chmurach opublikowanego w maju 1956 roku.