Po zakończeniu wojny pozostał w Rzymie i wziął udział w pracach założycielskich międzynarodowego stowarzyszenia artystów Circolo Artistico Internazionale. Później wyjechał do Wielkiej Brytanii. Powrócił do Polski w czerwcu 1947 roku. W 1951 roku zamieszkał w Pilźnie, a od 1962 roku w Tarnowie. Od 1974 roku pełnił przez dwie kadencje funkcję prezesa Oddziału Związku Polskich Artystów Plastyków w Tarnowie. Należał również do Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie. W 1975 roku został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Twórczość Stanisława Westwalewicza to przede wszystkim malarstwo sztalugowe (martwe natury, pejzaże i portrety) i akwarelowe. Zajmował się także sztuką sakralną. Jego dziełem są m.in. polichromie w kościołach: karmelitów w Pilźnie, Dobrkowie, Porębie Radlnej czy Przecławiu oraz 16 obrazów przedstawiających świętych w kościele Trójcy Świętej w Tarnowie. Namalował także obraz beatyfikacyjny Marii Teresy Ledóchowskiej.
W latach 90. XX wieku miało miejsce kilka dużych wystaw retrospektywnych twórczości Stanisława Westwalewicza, m.in. w Instytucie Polskim w Wiedniu (1992), Pałacu Sztuki w Krakowie (1993), Galerii Sztuki Współczesnej w Tarnowie (1993 i 1996) oraz Muzeum Regionalnym w Kozienicach (1996 – w związku z 90.