Al-Afdal (ok. 1066–1121) wezyr i zarazem faktyczny władca Egiptu za czasów panowania kalifów z dynastii Fatymidów al-Musta'liego i Al-Amira.
Życiorys Był synem Badr al-Dżamaliego, wodza i wezyra kalifa Al-Mustansira. Al-Afdal po dojściu w armii do najwyższego wojskowego stanowiska zreformował flotę, następnie zdobył przybrzeżne miasta Palestyny Askalon, Akka, Tyr, Byblos. W 1098 roku odzyskał Jerozolimę.
Jako wódz nie posiadł daru przewidywania. Poprzez walki z Seldżukami i długotrwałe z nimi negocjacje nie zauważył i nie docenił wagi niebezpieczeństwa jaką niosła ze sobą wyprawa krzyżowa. Swoją krótkowzroczność w polityce przypłacił utraceniem wcześniej opanowanych miast na rzecz krzyżowców: w 1099 roku stracił Jerozolimę, następnie Sydon (1100), Hajfę (1100), Akkę (1103), Byblos (1104), Bejrut (1110).
Rozgromiony przez krzyżowców Al-Afdal wycofał się do Askalonu, a stamtąd do Kairu, pozostawiając część swojej floty w Askalonie i Tyrze. Z miast tych jego flota podejmowała pirackie wypady na flotę krzyżowców.