a następnie w walkach pozycyjnych nad Nidą, pod Pińczowem i pod Klimontowem (Kozinek), w bitwie pod Tarłowem.
Ostatnią bitwą, w której wziął udział, była bitwa pod Jastkowem k. Lublina (13 sierpnia 1915), gdzie został poważnie ranny w nogę, bok i płuca. Ponieważ leżał nieprzytomny z powodu upływu krwi, wyglądał jak martwy i może dlatego został zapisany jako poległy. Przy zasypywaniu mogiły ruszył się i jęknął, dzięki czemu wydobyto go i rozpoczęto leczenie. Ma jednak swój symboliczny grób na Cmentarzu Legionistów Polskich w Jastkowie poległych w tej bitwie i figuruje w spisie poległych na pomniku. Cmentarz Legionistów Polskich w Jastkowie, istnieje do dzisiajDokumenty z archiwum rodzinnego – kopie w Muzeum w Siedlcach..
Polska Organizacja Wojskowa thumb|Zdanowski w okresie służby w POW Na skutek odniesionych ran groziła Stanisławowi amputacja nogi, ale został przewieziony do kliniki chirurgicznej w Wiedniu, gdzie ją uratowano.
Jako inwalida, do Legionów już nie wrócił, ale wstąpił do POW – gdzie działał jako instruktor w powiecie Łukowskim, a 11 listopada 1918 brał udział w rozbrajaniu Niemców w Łukowie.