Jako duszpasterz był m.in. wikariuszem przy kolegiacie w Kielcach, kaznodzieją miejscowej katedry, proboszczem w Daleszycach. W 1897 wyróżniony został godnością szambelana papieskiego. Od 1899 był dziekanem kapituły katedralnej kieleckiej. Pełnił także obowiązki wizytatora klasztorów. W Daleszycach rozwinął działalność Związku Katolickiego (kierowany przez niego oddział był najaktywniejszy w diecezji) i Polskiej Macierzy Szkolnej. W 1907 objął prezesurę Kieleckiego Towarzystwa Dobroczynności.

Po zgonie biskupa kieleckiego Tomasza Teofila Kulińskiego w styczniu 1907 powołany został na administratora diecezji. Na stanowisku tym ogłosił kilka listów pasterskich, w których m.in. nawoływał do tworzenia parafialnych struktur Związku Katolickiego oraz domagał się od Polskiej Macierzy Szkolnej "przywrócenia Kościołowi katolickiemu prawa do szkoły". Zainicjował utworzenie domu dla księży-emerytów. Zmarł 14 czerwca 1909, nie doczekawszy się nominacji nowego biskupa, którym dopiero w kwietniu 1910 został Augustyn Łosiński.