Antoni Woroniecki (ur. 1 kwietnia 1907 w Piotrkowie Trybunalskim – zm. 5 maja 1995 w Łodzi) – polski duchowny rzymskokatolicki, kanonik, prałat, infułat, doktor prawa kanonicznego, wykładowca, wieloletni rektor Wyższego Seminarium Duchownego w Łodzi.
Życiorys Pochodził z parafii św. Jacka i św. Doroty w Piotrkowie Trybunalskim. W 1925 ukończył miejscowe Gimnazjum im. Bolesława Chrobrego i zdał maturę. Następnie wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku. Jednak po roku przeniósł się do łódzkiego seminarium, które ukończył z wynikiem bardzo dobrym w 1929, po czym z rąk biskupa Wincentego Tymienieckiego przyjął święcenia kapłańskie.
Następnie był wikariuszem, prefektem szkół, kapelanem sióstr zakonnych (Urszulanek i Pasterek), notariuszem i obrońcą węzła małżeńskiego w Sądzie Biskupim, kanclerzem Kurii.
Dzięki zgodzie biskupa mógł podjąć studia specjalistyczne z prawa kanonicznego na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Warszawskiego, które uwieńczył 28 czerwca 1935, uzyskaniem stopnia doktora prawa kanonicznego.
W czasie II wojny światowej był wikariuszem w parafiach: św. Antoniego w Tomaszowie Mazowieckim, św. Jacka w Piotrkowie Trybunalskim i Podwyższenia Świętego Krzyża w Łodzi.