Sezon 1936/1937 przypada na ponowny angaż w łódzkim Teatrze Miejskim, a następny – w warszawskim Teatrze Ateneum.
W czasie II wojny światowej występowała w Teatrze Wojska Polskiego w Lublinie (lata 1944–1946), a następnie w Łodzi.
Po zakończeniu wojny, w latach 1946–1949, pracowała w Teatrze Kameralnym w Łodzi. W 1949 trafiła do warszawskiego Teatru Współczesnego, gdzie pozostała do końca życia (w okresie połączonej dyrekcji 1954−1957 także na scenie Teatru Narodowego).
Wśród najwybitniejszych powojennych dokonań teatralnych Ireny Horeckiej wymieniane są m.in. role Gospodyni w Weselu Stanisława Wyspiańskiego (1944), Amandy w Szklanej menażerii Tennessee Williamsa (1947), Akuliny Iwanowny w Mieszczanach Maksima Gorkiego (1951), Wdowy w Ich czworgu Gabrieli Zapolskiej (1952), tytułowa w Pensji pani Latter na podst. I tomu powieści Emancypantki Bolesława Prusa (1954), Elżbiety w Marii Stuart Friedricha Schillera (1955) oraz Betty Dulfeet w wybitnej realizacji Kariery Artura Ui Bertolta Brechta, gdzie zagrała u boku Tadeusza Łomnickiego (1962).
W latach 1950–1981 występowała w słuchowiskach Teatru Polskiego Radia. Współpracowała przy dubbingowaniu filmów.
Zmarła w Warszawie, pochowana na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 204-5-27).