zgromadził w nim także cenną bibliotekę. W 1528 przez pół roku zamek i miasto zostały oddane do dyspozycji króla Węgier Jana Zápolyi z dworem. W 1567 roku zamek przeszedł w ręce córki hetmana, Zofii, małżonki księcia Konstantego Wasyla Ostrogskiego. Przeciwnicy Ostrogskiego wykorzystali pretensje, jakie do dóbr tarnowskich zgłaszali inni Tarnowscy, i 18 kwietnia 1570 roku doprowadzili do jego zdobycia i rabunku łącznie ze słynną biblioteką hetmańską. Wyrokiem królewskim zamek wrócił do Ostrogskiego.
XVII wiek thumb|240px|Układ przestrzenny zamku tarnowskiego w XVII w. thumb|240px|Plan ruin zamku tarnowskiego według K. Moskala. Opis: A – zamek wysoki, B – przygródek, C – „baszta we zwierzyńcu”, D – prawdopodobna lokalizacja zwierzyńca, E – prawdopodobna lokalizacja winnic, F – ziemny szaniec południowo-wschodni, G – ziemny szaniec południowo-zachodni, I – hipotetyczna lokalizacja bastei widocznej na ilustracji autorstwa N. Ordy. (XIX w.) thumb|Zamek tarnowski. Skan rzeźby terenu zamczyska Przed 1603 rokiem książę Janusz Ostrogski powiększył zamek wysoki od północnego wschodu o krótkie dwudzielne skrzydło – „gmaszki nowo zbudowane”. W 1603 roku dokonano jego podziału między Januszem a dziećmi jego zmarłego brata, Aleksandra. Inwentarze z lat 1603 i 1618 stanowią główne źródło do dziejów zamku.