W 1945 wszedł w skład kolegium redakcyjnego „Dos Naje Lebn”. Był członkiem Centralnego Komitetu Żydów Polskich (CKŻP) oraz jego delegatem na konferencję Światowego Kongresu Żydów w Londynie. Działał w Poalej Syjon – Prawicy, ale nie poparł jej zjednoczenia z Poalej Syjon – Lewicą, przyłączając się do ugrupowania Hitachdut. Obie organizacje założyły 17 lipca 1947 wspólną partię: Żydowską Syjonistyczno-Socjalistyczną Partię Robotniczą Poalej Syjon – Hitachdut, na czele której Józef Sack stanął (działała ona do końca lat 40.).
W styczniu 1947 został jednym z dwóch żydowskich posłów do Sejmu Ustawodawczego (mandat uzyskał z listy państwowej). Na przełomie 1947 i 1948 odbył wspólną podróż wraz z Rywą Wojskowską do Ameryki Łacińskiej, gdzie przedstawiał realia życia żydowskiego w Polsce tamtejszym społecznościom żydowskim. Na przełomie czerwca i lipca 1948 był jednym z delegatów na druga sesję Światowego Kongresu Żydów w Montreux.
Przypisy
Bibliografia Grzegorz Berendt, August Grabski, Między emigracją a trwaniem: syjoniści i komuniści żydowscy w Polsce po Holocauście, Żydowski Instytut Historyczny, Warszawa 2003. August Grabski, Działalność komunistów wśród Żydów w Polsce: (1944–1949), Żydowski Instytut Historyczny, Warszawa 2004. Lucy Dawidowicz, A Holocaust Reader, 1976, s.