W czerwcu tego samego roku znalazł się w grupie rozłamowej, która utworzyła PSL „Nowe Wyzwolenie”. Został wiceprezesem i jednocześnie sekretarzem naczelnym tej partii, funkcję wiceprezesa pełnił do października 1946. W 1947 uzyskał mandat posła na Sejm Ustawodawczy. 17 lutego tego samego roku został prezesem PSL „Nowe Wyzwolenie”, które 13 listopada 1947 wprowadził do SL; był także przewodniczącym Klubu Poselskiego partii. W listopadzie 1949, w wyniku połączenia SL z PSL, został członkiem Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. W marcu 1951 został pozbawiony immunitetu poselskiego, po czym do 1953 był więziony (formalnie był posłem do końca kadencji w 1952). 27 października 1956 został zrehabilitowany i przywrócony w prawach członka ZSL. Od grudnia tego samego roku do listopada 1964 zasiadał w Naczelnym Komitecie partii, do listopada 1959 pełniąc funkcję sekretarza. W latach 1957–1969 zasiadał w Sejmie PRL II, III i IV kadencji, w czasie II kadencji (1957–1961) pełnił obowiązki wiceprezesa Klubu Poselskiego ZSL. Od marca 1957 do września 1959 był prezesem Głównego Komitetu Organizacyjnego Kółek i Organizacji Rolniczych. Od listopada 1964 do kwietnia 1973 zasiadał w Głównej Komisji Rewizyjnej ZSL.