Jak właściwie wszystkie piosenki albumu, tak i ta poświęcona jest rozpadzie miłosnego związku. Dylan-narrator wykazuje co prawda skruchę w końcowej części utworu, jednak równocześnie odwołuje się do działania losu czy też przeznaczenia. Los – tak jak zetknął kochanków – tak teraz ich rozdziela. Jest to ostatecznie samooszukiwanie się i uciekanie od odpowiedzialności.
Nastrój utworu jest podkreślany schodzącą progresją akordów i dźwiękami gitary basowej.
Dylan publicznie po raz pierwszy wykonał tę piosenkę 10 września 1975 r. w programie publicznej telewizji PBS „The World of John Hammond”. Było to tuż przed rozpoczęciem Rolling Thunder Revue. Dylan wykonywał później tę kompozycję właściwie każdego roku. Szczególnie interesujące wersje pochodzą z koncertów w 1981 r., a zapewne najmniej ciekawe z 1978 r. Wykonywał wtedy piosenkę tak szybko, że straciła ona swój specyficzny nastrój oraz szybkie tempo zmusiło Dylana do opuszczania niektórych słów.
Muzycy Sesja 4 Bob Dylan – gitara, harmonijka, śpiew Tony Brown – gitara basowa