Obiektyw miękkorysujący – obiektyw fotograficzny tworzący obrazy o zmiękczonym rysunku, przypominające dzieła malarstwa impresjonistycznego. thumb|375x375px|Fotografia przy użyciu nasadki "Duto" z roku 1955 Estetyka W początkach fotografii dążono do uzyskania jak najlepszej ostrości obrazu z odwzorowaniem możliwie najdrobniejszych szczegółów. Sprzyjały temu aparaty na klisze szklane o dużych formatach i kopiowanie stykowe pozytywów. Pod koniec XIX wieku równolegle do odejścia w malarstwie od naturalizmu i pojawieniu się impresjonizmu, także w fotografii pojawiła się tendencja do odejścia od nadmiernej precyzji i szczegółowości obrazu. W odpowiedzi na to konstruktorzy optyki fotograficznej stworzyli obiektywy miękkorysujące, w których świadomie pozostawiono częściowo aberracje optyczne, zwłaszcza sferyczną, dające efekt kontrolowanej nieostrości, zwłaszcza w najjaśniejszych punktach obrazu. Wokół świateł tworzyły się świetliste otoczki o rozpływających się miękko konturach, odpowiadające widzeniu motywu zdjęcia przez oko ludzkie, ale zasadnicze kontury obrazu pozostawały ostre. Na początku XX wieku obiektywy miękkorysujące stosowano w fotografii portretowej oraz w krajobrazach, zwłaszcza widzianych pod światło.