Ze strony polskiej polityka porozumienia, zawartego przez premiera Mariana Zyndram-Kościałkowskiego, była popierana przez wpływową część obozu piłsudczyków z Henrykiem Józewskim, byłym członkiem rządu URL, długoletnim (1928–1938) wojewodą wołyńskim i redakcjami „Buntu Młodych”, później „Polityki” pod redakcją Jerzego Giedroycia (oprócz niego – Adolf Bocheński, Aleksander Bocheński, Piotr Dunin Borkowski, Ksawery Pruszyński i in.), a także Biuletynu Polsko-Ukraińskiego (Włodzimierz Bączkowski i in.).
Władze polskie udzieliły ukraińskim organizacjom gospodarczym w Małopolsce Wschodniej dużych kredytów, uwolniły z obozu w Berezie Kartuskiej część internowanych członków nielegalnych i terrorystycznych organizacji: Ukraińskiej Organizacji Wojskowej i Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów, a skazanym za przestępstwa polityczne Ukraińcom obniżono karę na mocy amnestii.
Rząd polski zobowiązał się ponadto do reaktywowania ukraińskiego gimnazjum w Tarnopolu, utworzenia sieci ukraińskich liceów pedagogicznych, zwiększenia ilości Ukraińców w kuratoriach szkolnych i administracji samorządowej. Jednak te zobowiązania nigdy nie zostały zrealizowane.