Publikowała w „Poradniku Językowym”, „Kwartalniku Neofilologicznym”, „Biuletynie Fonograficznym”, czasopiśmie „Phonetica”, „Nowych Książkach”, „Szkole Specjalnej”, „Logopedii” i „Zeszytach Naukowych”.

Jako pierwsza w Polsce wykorzystała film rentgenograficzny łącząc go z analizą budowy akustycznej głosek. Jest autorką licznych zdjęć rentgenowskich, które pozostają do dziś bodaj najczęściej w literaturze przedmiotu przywoływanym źródłem wiedzy o dokładnej pozycji narządów mowy przy artykulacji głosek polskich.

Zmarła prawdopodobnie w wyniku choroby wywołanej pochłonięciem dużych dawek promieniowania przy wielokrotnym wykonywaniu zdjęć, do których sama siebie wykorzystywała jako obiekt badań. Jej oddanie nauce można w tym względzie porównać z postawą Marii Skłodowskiej-Curie.

Ważniejsze publikacje Różnice w mowie pokoleń, 1952 Analiza eksperymentalno-fonetyczna polskich dźwięków nosowych, 1966 Opis fonetyczny języka polskiego, 1967 Wymowa polska, I wydanie 1964, II wydanie 1971 Fonetyka i fonologia języka polskiego, 1980

Bibliografia Bożena Wierzchowska. W: Encyklopedia języka polskiego. Wydanie 3 poprawione i uzupełnione. Wrocław, Ossolineum 1999, s. 418. Jadwiga Chludzińska-Świątecka: Bożena Wierzchowska. „Poradnik Językowy” 1981, zesz. 2–3/364–365 (luty–marzec).

Kategoria:Polscy językoznawcy Kategoria:Urodzeni w 1923 Kategoria:Zmarli w 1980