Adam Józef Borkiewicz ps. „Adam”, „Adam Cza­chur­ski”, „Grzy­ma­ła Sie­dlec­ki”, „Lesz­czyń­ski”, „Pe­pi”, „Jó­zef Pe­pi”, „Po­le­ski”, „Wi­dac­ki”, przy­bra­ne na­zwi­sko Jó­zef No­wakMarek Gałęzowski, Borkiewicz Adam [w:] idem, Wierni Polsce. Ludzie konspiracji piłsudczykowskiej 1939-1947, LTW: Warszawa 2005, s. 42. (ur. 17 marca 1896 w Bąkowej Górze, zm. 29 grudnia 1958 w Warszawie) – działacz niepodległościowy, żołnierz Legionów Polskich, pułkownik piechoty Wojska Polskiego, członek Komendy Głównej Armii Krajowej, historyk wojskowości, kawaler Orderu Virtuti Militari. Autor pierwszej naukowej monografii powstania warszawskiego.

Życiorys Syn Franciszka i Marii z Susickich. Uczył się w Gimnazjum Wojciecha Górskiego w Warszawie, gdzie w 1914 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od lutego 1913 był członkiem Związku Walki Czynnej, zaś od sierpnia 1914 wstąpił w szeregi konspiracyjnej Polskiej Organizacji Wojskowej. 29 listopada po manifestacji patriotycznej aresztowany i przetrzymywany do 17 grudnia 1914. Działał w Lotnym Oddziale POW, a następnie w Batalionie Warszawskim, z którym w sierpniu 1915 przeszedł do Legionów Polskich. Służył w 1 pułku piechoty awansując z szeregowego na kaprala. Dwukrotnie ranny. Po kryzysie przysięgowym w lipcu 1917 był osadzony w obozie w Szczypiornie.