Do Pakistanu skierowano Siły Odpowiedzi (SON), w skład których wszedł komponent lotniczy (dowodzony przez Francję, z udziałem Luksemburga i Niemiec) i komponent lądowy (dowodzony przez Hiszpanię), obejmujący 3 kompanie inżynieryjne (z Hiszpanii, Polski i Włoch), szpital polowy (dowodzony przez Holandię, z udziałem personelu z Czech, Francji, Portugalii i Wielkiej Brytanii), 4 zespoły uzdatniania wody (trzy z Hiszpanii, jeden z Litwy) i 2 zespoły współpracy cywilno-wojskowej (z Francji i Słowenii).
Do udziału w operacji Swift Relief skierowany został Polski Kontyngent Wojskowy, sformowany na bazie polskiego wkładu w 5. zestaw SON. PKW Pakistan liczył 140 żołnierzy i pracowników wojska pod dowództwem ppłk. Andrzeja Rosy, trzon kontyngentu stanowiła kompania inżynieryjna ze składu 1 Brygady Saperów. Jako pierwsza w rejon operacji dotarła Grupa Rekonesansowo-Przygotowawcza (29 października), mająca za zadanie sprawdzenie terenu. Po niej 8 listopada przybyła reszta kontyngentu, a w tym czasie 15 transportami lotniczymi Amerykanie przywieźli 900 ton niezbędnego sprzętu i zapasów, w tym 54 kontenery mieszkalne, 35 kontenerów technicznych oraz 61 pojazdów.