Aerozol leczniczy (łac. aerosola medicamentosa) – postać leku przeznaczona do stosowania wewnętrznego lub zewnętrznego. Jest to układ wielofazowy zamknięty w opakowaniu pod ciśnieniem gazu wytłaczającego, z urządzeniem rozpraszającym umożliwiającym uzyskanie subtelnej dyspersji cząstek. Aerozol stanowi układ koloidalny, w którym ośrodkiem dyspersyjnym jest powietrze, a substancją rozproszoną ciecz.
W lecznictwie stosowano różnego typu inhalacje już w minionych wiekach. Wdychano rozproszone w powietrzu ciecze, a także pary, gazy i dymy. Szerokie zastosowanie miały kadzidła (fumigationes). Jeszcze w XIX wieku nie widziano różnicy między wdychaniem gazu czy mgły. W skład inhalacji wchodziły najczęściej mieszaniny zawierające kropelki cieczy i lotne olejki eteryczne. W uzdrowiskach do dziś stosuje się wdychanie skondensowanej pary, otrzymanej przez gotowanie wód mineralnych w tzw. inhalatoriach. Pod koniec XIX wieku bardzo popularne były inhalatory parowe. Strumień pary porywał ciecz z wylotu szklanej rurki i rozpylał ją w powietrzu, a chory wdychał powstały aerozol. Naukowe podstawy leczenia inhalacyjnego opracował Theodor R.W. Findeisen w 1935 roku.