Franciszek Paprocki (ur. 22 marca 1911 w Goślubiu, zm. 25 września 1978 w Poznaniu) – polski historyk, archiwista, docent doktor habilitowany.
Życiorys Po uzyskaniu w 1931 r. matury w gimnazjum w Zgierzu rozpoczął studia historyczne na Uniwersytecie Poznańskim, specjalizując się w historii nowożytnej pod kierunkiem Adama Skałkowskiego, które ukończył 23 czerwca 1936 r., uzyskując stopień magistra filozofii na podstawie rozprawy Pierwszy a drugi pamiętnik Kilińskiego. W tym samym roku opublikował monografię wsi Piątek. W trakcie studiów w 1935 r. podjął pracę w Archiwum Państwowym w Poznaniu, początkowo jako stypendysta Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, a od 1 marca 1938 r. jako pracownik kontraktowy. We wrześniu 1939 r. nadzorował ewakuację i zabezpieczenia najcenniejszych archiwaliów poznańskiego archiwum, przeżywając m.in. nalot bombowy na transport. W grudniu 1939 r. wraz z rodziną został wysiedlony z Poznania na wschód. Podczas wysiedlenia zaginęły jego materiały zgromadzone do rozprawy doktorskiej na temat Ignacego Wyssogoty Zakrzewskiego. 1 grudnia znalazł zatrudnienie na stanowisku kierownika naukowego w Archiwum Państwowym w Kielcach.