Paliwo, jak również i inne dobra, w dalszym ciągu są dostarczane przez drogi wytyczone w śniegu na jeziorach i lądzie do kopalni diamentów znajdujących się u źródła rzeki Coppermine.

Gdy lód nie był wystarczająco gruby do przeprawy, aby dotrzeć do Yellowknife używano promu, który umożliwiał przeprawę przez rzekę Mackenzie i kontynuowanie dalszej drogi po Highway 3. Zazwyczaj działał on od połowy maja do stycznia. Tryb jego kursowania powodował występowanie trzy lub czterotygodniowego okresu (od połowy kwietnia do połowy maja) pomiędzy zamknięciem lodowej trasy a rozpoczęciem pracy promu, co znacznie utrudniało komunikację. Ukończenie mostu Deh Cho Bridge nad rzeką Mackenzie 30 listopada 2012 roku położyło kres działalności promu.

Główna (zachodnia) partia jeziora ma postać umiarkowanie głębokiej misy o powierzchni 18 500 km² i objętości 596 km³. Głębokość maksymalna tej części zbiornika wynosi 187,7 m, a średnia 32,2 m. Znajdujące się na wschodzie zatoki McLeod Bay () oraz Christie Bay () notują o wiele większe głębokości, a w wodach Christie Bay położony jest najgłębszy punkt jeziora – 614 m.

Na południe od Wielkiego Jeziora Niewolniczego, w odległym zakątku Parku Narodowego Bizona Leśnego, znajdują się odkryte w 1954 roku miejsca lęgowe zagrożonych żurawi krzykliwych.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Jeziora w Terytoriach Północno-Zachodnich Kategoria:Jeziora polodowcowe w Kanadzie