Historia zamku W okresie wczesnopiastowskim na Górze Zamkowej w Czudcu znajdował się gródek ziemno-kamienno-drewniany, z którego zachowały się po którym zachowały się wały obronne o wielkości 50 × 60 m. Po raz pierwszy zamek wzmiankowano w 1354 roku w dokumencie lokacyjnym Rzeszowa. Był to już wtedy murowany zamek w stylu gotyckim, który zbudowali przedstawiciele rodów Bogoriów albo Gryfitów (być może wojewoda krakowski Teodor Gryfita). W drugiej połowie XVI wieku zamek został przebudowany w stylu renesansowym. Obiekt uległ zniszczeniu podczas Potopu w trakcie najazdu Jerzego Rakoczego w 1657 roku. Ruiny rozebrano w ostatnim dziesięcioleciu XVII wieku.
Początkowo zamek w Czudcu strzegł granicy między Polską a Księstwem halicko-wołyńskim i szlaku handlowego biegnącego w dolinie Wisłoka. Od XV wieku do 1610 roku należał do właścicieli Czudca, rodziny Strzyżowskich herbu Gozdawa; w 1610 roku przeszedł w ręce Grabieńskich herbu Pomian i Prawdzic, właścicieli Czudca do 1840 roku.