Granaty ćwiczebne miały korpusy malowane na czerwono. Nebelhandgranate 39 – granat dymny. W denku głowicy znajdowało się osiem otworów przez które wydostawał się dym. Na głowicy namalowane były trzy poziome białe paski. Ponieważ dochodziło do pomyłek z granatami bojowymi na trzonkach późniejszych serii granatów dymnych wykonywano trzy nacięcia. Mógł być używany jako ładunek oślepiający załogę nieprzyjacielskiego czołgu. Wydzielał dym przez ok. 7 sekund od chwili zapłonu, zasłona dymna wokół czołgu utrzymywała się przez około 2 minuty.Thomas Anderson: Panzerjäger. Historia niszczycieli czołgów. T. I: 1939-1942. Wydawnictwo RM, 2023, s. 146. ISBN 978-83-8151-551-1.
Część niemieckiej instrukcji granatu
Opis konstrukcji thumb|Dezaktywowany granat – dla zobrazowania rozmiaru trzymany w dłoni. Stielhandgranate 24 był granatem zaczepnym. Składał się z metalowego korpusu zawierającego materiał wybuchowy i drewnianej, wydrążonej wewnątrz rękojeści z drewna bukowego. Rękojeść była z obu stron zakończona gwintem.