Pomimo charakterystycznej dla swej epoki rozbudowanej stylistyki, mundur zachowywał umiar i dzięki temu był stosunkowo prostym i praktycznym ubiorem w codziennym użyciu.
XIX-wieczny mundur leśny zachował odrębną polską symbolikę narodową. Pomimo faktu, że oficjalnym godłem Królestwa Polskiego był czarny dwugłowy orzeł carski z polską tarczą herbową umieszczoną na jego piersiach, to godłem wojskowym pozostał Orzeł Biały, który był identyczny od czasów napoleońskich. To właśnie ten orzeł znalazł się na guzikach mundurów oficerów leśnych, a także na guziku spinającym kordon na ich kapeluszach, wykończeniach felcechów, ponad chwastami, na klamrach przy pendencie oraz na ładownicach i czakach (stanowiących nakrycie głowy strzelców i strażników leśnych)L. S. Pręcikowski, dz. cyt., s. 38-39..
Współczesny mundur polskich służb leśnych w swoim projekcie również jest zbliżony do munduru wojskowego. Pomimo zmian mody jakie miały miejsce na przestrzeni 200 lat jego historii, zachował on pewne cechy wspólne ze swoim pierwowzorem z epoki napoleońskiej, takie jak zielony kolor, polskie godło państwowe, a także wyszycia haftem srebrnym liści dębowych oraz żołędzi.
Dystynkcje Wzory oznak noszonych na klapach marynarki do munduru wyjściowego: