Fabuła poematu nawiązuje również do wydarzenia autentycznego: w 1845 władze carskie nakazały, po pozorem prowadzenia wykopalisk archeologicznych, rozkopać podziemia cerkwi św. Eliasza w Subotowie, pragnąc odnaleźć w nich legendarny sarkofag Bohdana Chmielnickiego. Poszukiwania te zakończyły się fiaskiem: domniemane kosztowności w grobie hetmana nie zostały znalezione, natomiast budynek cerkwi został splądrowany, co wywołało ogromne oburzenie Szewczenki. Niezależnie od coraz bardziej krytycznej oceny postępowania Chmielnickiego i całej Kozaczyzny uważał on wydarzenia w Subotowie za świadomą profanację miejsca pamięci narodowej Ukraińców.
Za moment ostatecznego ukończenia prac nad Wielkim Lochem uważana jest data 21 października 1845, kiedy również powstał wiersz Szewczenki Stoi we wsi Subotowie, traktowany przez autora jako epilog dla poematu. Sam Wielki Loch jest jedynym utworem ze zbioru Trzy lata, który nie został przez autora opatrzony jednoznaczną datą ukończenia. Skłania to autorów Шевченківського словника do uznania Stoi we wsi Subotowie za integralną część dzieła.
Treść thumb|250px|Cerkiew w Subotowie, akwarela Tarasa Szewczenki thumb|250px|Ruiny Subotowa, rysunek Tarasa Szewczenki