Święcenia diakonatu i prezbiteriatu otrzymała 28 grudnia 1970 roku z rąk Felixa Davídka, a jedynym świadkiem był Leo Davídek, brat biskupa. Akt wyświęcenia miał miejsce w domu rodzinnym Davídków na przedmieściach Brna. Chwilę później Ludmila odprawiła pierwszą mszę. Postępowanie biskupa było podyktowane obawą hierarchy o dalsze istnienie Kościoła katolickiego w Czechosłowacji i ewentualnymi aresztowaniami kapłanów. Biskup wyświęcając Ludmilę Javorovą i kilka innych kobiet ze wspólnoty Koinótés chciał w ten sposób zabezpieczyć liczbę duchownych dla Kościoła podziemnego w Czechosłowacji.

Od lat 80. XX wieku jej przypadek był w zainteresowaniu władz Kościoła katolickiego. Stolica Apostolska nie wydawała jednak przez wiele lat oficjalnego stanowiska w sprawie. Dopiero w 1996 roku ogłoszono komunikat stwierdzający nieważność święceń kapłańskich kobiet udzielanych przez biskupów katolickich w Czechosłowackiej Republice Socjalistycznej oraz zabroniono pod karą ekskomuniki Ludmile Javorovej występowania w charakterze osoby duchownej.