250px|right|thumb|Cerkiew Bohdana Chmielnickiego w Subotowie, akwarela Tarasa Szewczenki
[Stoi we wsi Subotowie] (oryg. ukr. Стоїть в селі Суботові) – wiersz Tarasa Szewczenki ze zbioru Trzy lata, ukończony według zapisu autora 21 października 1845. Stanowi kontynuację refleksji autora nad przeszłością Ukrainy zawartą w tworzonym w tym samym roku poemacie Wielki Loch. Pozycja wiersza w zbiorze pozostaje przedmiotem dyskusji. [Stoi we wsi Subotowie] może być zarówno utworem niezależnym o zbliżonej tematyce do Wielkiego Lochu, jak i jego integralną częścią - epilogiem poematu.
Okoliczności powstania utworu Wiersz powstał bezpośrednio po ukończeniu przez Szewczenkę prac nad Wielkim Lochem, jako konkluzja dla niektórych wyrażonych w tym utworze refleksji związanych z przeszłością Ukrainy i jej wpływem na jej teraźniejszość. Podobnie jak w przypadku wymienionego poematu, bezpośrednią inspiracją dla autora było rozkopanie na polecenie władz rosyjskich podziemi cerkwi św. Eliasza w Subotowie, w celu odnalezienia kosztowności, jakie rzekomo miały znajdować się w grobowcu Bohdana Chmielnickiego. Poszukiwania te zakończyły się fiaskiem, a Szewczenko uważał działanie władz rosyjskich za świadomą profanację miejsca pamięci narodowej Ukraińców.