Wymowa utworu [Stoi we wsi Subotowie] kontynuuje myśl zawartą w Wielkim Lochu i wcześniejszych utworach Szewczenki o zniewoleniu wolnego ludu zamieszkującego ziemie ukraińskie przez kolejnych władców Rosji. Początkiem tego procesu miało być zawarcie ugody w Perejasławiu. Wiersz skupia się na próbie oceny samej postaci Bohdana Chmielnickiego, którą ocenia w sposób ambiwalentny: z jednej strony uznaje jego porozumienie z Rosją za poważny i fatalny w skutkach błąd, z drugiej - nie potępia go, dostrzega trudną sytuację polityczną hetmana kozackiego, podkreśla, że Chmielnicki modlił się o inny przebieg dalszych wydarzeń historycznych. Wyrazem uszanowania jego działań jest apostrofa Pokój duszy twej, Bohdanie! (ukr. Мир душі твоїй, Богдане!), łagodząca jednoznacznie surowe oceny ugody perejasławskiej zawarte w Wielkim Lochu i jednoznacznie potępienie postaci Chmielnickiego zawarte w utworze Rozkopana mogiła.

Wiersz kończy się zapowiedzią odmiany losu Ukrainy, czego pewność wyraża podmiot liryczny mówiąc o rychłym powstaniu Ukrainy z grobu.