Kompleksy tetraedryczne także są rozpowszechnione, w tej aranżacji cztery ligandy formują tetraedr dookoła centralnego kationu metalu. W tetraedrycznym polu krystalicznym także dochodzi do rozbicia zdegenerowanych orbitali d na dwa pasma o różnych energiach. Orbitale dz2 i dx2-y2 mają niższą energię, natomiast orbitale dxy, dxz i dyz mają wyższą energię. Widać, że w porównaniu do oktaedrycznego pola krystalicznego orbitale o niższej energii w przypadku geometrii tetraedrycznej mają wyższą energię.

Teoria pola krystalicznego może także posłużyć do opisu rozszczepienia energetycznego dla kompleksów o innych typach geometrii.

Wielkość przerwy energetycznej pomiędzy energiami orbitali d zależy od kilku czynników, takich jak chemiczna natura ligandów oraz kształt cząsteczki kompleksu. Niektóre ligandy zawsze prowadzą do powstania małej różnicy w wartości Δ, podczas gdy inne zawsze prowadzą do dużego rozszczepienia. Dobre wyjaśnienie dla tych efektów może dać dopiero teoria pola ligandów. Natomiast pomiary spektroskopowe pozwalają na stworzenie empirycznych reguł pozwalających na oszacowanie wielkości przerwy energetycznej.