Przykładem może być kompleks [FeBr6]3−, mając pięć elektronów na orbitalach d, posiada oktaedryczny diagram rozszczepienia.
Warunkiem koniecznym do powstania kompleksu niskospinowego jest na tyle znaczna różnica w energiach pomiędzy poziomami t i g, by bardziej opłacalne energetycznie było umieszczanie kolejnego elektronu na poziomie już zajmowanym przez jeden elektron niż przenoszenie go na wysokoenergetyczny poziom g. Innymi słowy Δ musi mieć wartość wyższą niż energia odpychania się dwóch elektronów. W innym przypadku powstanie kompleks wysokospinowy.
Energia rozszczepienia w polu krystalicznym dla kompleksów tetraedrycznych Δtet jest w przybliżeniu równa 4/9Δoct (energii rozszczepienia dla pola o geometrii oktaedrycznej). Wynika z tego, że energia wymagana do sparowania dwóch elektronów jest z reguły wyższa niż energia konieczna do ulokowania elektronów na wyższych poziomach energetycznych. Dlatego też tetraedryczne kompleksy są zazwyczaj wysokospinowe.
Kompleksy wysokospinowe z uwagi na obecność niesparowanych elektronów często mają własności paramagnetyczne, przez co są przyciągane przez pole magnetyczne.